به یاد دارم کودک که بودم،
می گفتند بنویس:خَواهَر و بخوان:خاهر
اما این روز ها می نویسم:
*خواهر* و می خوانم: *اشک*...
می نویسم: *خواهر* و می خوانم : *درد*...
می نویسم: *خواهر* و می خوانم: آه.........
آنقدر پشت پنجره ی انتظار آه کشیده ام که
تصویر رویای آمدنت مات شده....
دیروز سر مزار کسی گفت:
تسلیت...غم آخرت باشد....
گفتم:نمیخواهم غم آخرم باشد...
می خواهم آخرین غمم باشد...
برچسب:
نویسنده: مانی میرزایی